Φωτισμός κοιλάδας Ροδινιού
Η κοιλάδα του Ροδινιού χρονολογείται από τον 3ο με 4ο αιώνα π.X., αποτελούσε στην αρχαιότητα τμήμα της ροδιακής νεκρόπολης, αλλά ταυτόχρονα λόγω του ιδιαίτερου φυσικού της κάλλους, μια τοποθεσία περιπάτου και αναψυχής. Είναι το μοναδικό πάρκο της αρχαιότητας που έχει διασωθεί ως σήμερα και διατηρεί σημαντικά μνημειώδη ταφικά οικοδομήματα, αλλά και πολλά χαρακτηριστικά δείγματα της ελληνιστικής τέχνης του τοπίου ή αρχιτεκτονικής τοπίου. Γνωρίσματα αυτής της αρχιτεκτονικής έκφρασης αποτυπώνονται στην αρχιτεκτονική των τάφων, στα σπήλαια και στον γλυπτό εσωτερικό διάκοσμο αυτών των σπηλαιωδών ιερών. Επομένως, συνδυάζονται σε ένα αρμονικό σύνολο τα καλλιτεχνικά στοιχεία και η φυσική μορφή του τοπίου.
Η μελέτη φωτισμού σε αυτό ακριβώς το σημείο, υποστηρίζει τον χαρακτήρα του ροδιακού πάρκου. Κύριο μέλημα της μελέτης είναι ο σεβασμός στον χώρο αλλά και στη φύση. Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις στον χώρο είναι ήπιες και απολύτως συμβατές με το πνεύμα της αρχαιότητας, ενώ η διάχυση του φωτός προς τον ουρανό, όσο το δυνατόν λιγότερη, μειώνει τη φωτορρύπανση, αλλά και την όχληση των έμβιων όντων που ζουν στο πάρκο. Ο φωτισμός του πάρκου οφείλει να αποστασιοποιηθεί από τις συμβατικές λύσεις και να εξυπηρετήσει το πνεύμα του χώρου αλλά και τις ανάγκες των επισκεπτών.
Για τον λόγο αυτό βασίζεται σε δύο κυρίως τύπους φωτισμού, τον λειτουργικό και τον σκηνογραφικό. Ο λειτουργικός φωτισμός του πάρκου είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς αποτελεί ένα φυσικό πάρκο το οποίο είναι επισκέψιμο και γι’ αυτό είναι απαραίτητη η ασφαλής διέλευση των επισκεπτών, ακόμα και κατά τις απογευματινές ή βραδινές ώρες. Ο σκηνογραφικός φωτισμός με τη σειρά του εξασφαλίζει την οπτική σύνδεση μεταξύ 3 αξόνων: της αρχιτεκτονικής τοπίου, της τέχνης και της ιστορίας. Η συνύπαρξη, η ανάμειξη και η ενίσχυση του ενός φωτισμού με τον άλλο έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου είδους φωτισμού που προσκαλεί τους επισκέπτες να επεκτείνουν της δραστηριότητές τους εντός του πάρκου ακόμα και κατά τις νυχτερινές ώρες.
Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το κύριο μέλημα της μελέτης αυτής ήταν οι παρεμβάσεις στον χώρο να είναι ήπιες και απολύτως συμβατές με το πνέυμα της αρχαιότητας ενώ η διάχυση του φωτό προς τον ουρανό όσο το δυνατόν λιγότερη, μειώνοντας έτσι τη φωτορρύπανση αλλά και την όχληση των έμβιων όντων που ζουν στο πάρκο.